Moi sąsiedzi spod wiaty, choć bacznie obserwujący, nie byli zbyt rozmowni. Dowiedziałam się tylko, że szli fragmentem Hærvejen i właśnie kończą - mają auto na parkingu. Spytali gdzie ja idę, więc im powiedziałam że przez Danię z południa na północ. Chyba byli po prostu bardzo zmęczeni. A wiata była fajna, typowo dla pieszych wędrowców, wyposażona nawet w siekierę.
Szedł front i sama się czułam dość nieciekawie, zawsze reaguję na zmiany pogody. Zależało mi żeby jak najwięcej przejść zanim zacznie padać i miałam nadzieję, że deszcz nie spowoduje tym razem podtopień. Szlak prowadził wzdłuż dawnego morskiego klifu i były z niego widoki na łąki, które kiedyś znajdowały się pod powierzchnią morza.
Kolejna wiata też była całkiem niezła, ale nie miała wody. Nie było jej też na parkingu. Dla mnie i tak była znowu pora pójść do sklepu. Zrobiłam zakupy w markecie w Tranum i poszłam do kościoła przysiąść z drugim śniadaniem w nadziei na gniazdko. Już się z tym wszystkim rozprawiłam, kiedy zaczęło kropić. Jak żyć... Właśnie chciałam wyjmować parasol, kiedy pod bramą kościoła zatrzymał się kamper i wysiadła z niego starsza para. Ona miała lat 90, on 80, byli jeszcze bardzo żwawi i towarzyscy - jak to ludzie z większym doświadczeniem życiowym. Byli bardzo zaciekawieni moją podróżą i zafascynowali moim intensywnym zwiedzaniem kościołów. Życzyli mi szczęścia i dali winogrono ze swojej działki na drogę.
Deszcz nie mógł się zdecydować. Ja też. Zobaczyłam tabliczkę z symbolem kurhanu i poczułam zew poszukiwacza, ale nie mogłam tego kurhanu znaleźć. Może był to cały szlak kurhanowy i sam kurhan był bardzo odległy. W każdym razie po pół godzinie dałam spokój. Wtedy zaczęło padać. Szłam przez las schowana pod parasolem i ledwo zauważyłam kobietę idącą z naprzeciwka. Była też zakapturzona.
Przejaśniło się akurat przy wieży widokowej. Widok był na łąki, które kiedyś chyba były jeziorem. Sama wieża w zasadzie nadałaby się na nocleg. Podobała mi się bardzo ścieżka przez sosnowy las, którą potem szłam, ale niestety szybko się ona skończyła. Akurat przy następnym biwaku, na którym zjadłam kanapkę, patrząc na przejeżdżających rowerzystów, kolejnych i kolejnych. Była tam też stara przyczepa, taki leśny wagon, udostępniona jako pokój do relaksu dla biwakowiczów.
Popołudnie spędziłam klucząc po wydmach. Niektóre były bardzo strome, tak że prawie zjeżdżało się po piasku. Te dalsze były już porośnięte lasem. Zaczęła się seria letniskowych miejscowości, niezbyt zatłoczonych. Słońce było już nisko, już miałam się skierować ku lasowi, a tu ktoś na mnie zawołał. Zatrzymałam się, zaczekałam i tak poznałam Christine, która zgubiła się na wydmach całkiem niedaleko swojego miejsca zamieszkania. Teraz mieszkała w Kopenhadze, ale wychowała się w niedalekiej miejscowości. Wybrała się na spacer plażą, chciała wrócić lądem, ale zaszła trochę za dalekom a w tym czasie w telefonie kończyła się bateria i na dodatek Google Maps nie chciał działać z braku zasięgu. Podobno wyglądałam jak ktoś, kto wie gdzie idzie, więc była szansa, że pomogę. Oczywiście wzięłam Christine pod swoje skrzydła i pomaszerowałyśmy dalej razem. Doszłyśmy aż do mojej wiaty, która była celem na ten dzień. Moja znajoma stwierdziła, że stamtąd już na pewno trafi. Zaprosiła mnie do siebie, ale nie miałam już siły na kolejne 6 km, poza tym miałam świadomość, że jak skorzystam z zaproszenia, to na pewno pójdę spać późno i potem będę ledwo żywa. Zrobiłyśmy zatem inaczej - umówiłyśmy się na rano w następnej miejscowości, w której mieszkali jej rodzice. Miałam wpaść na śniadanie i prysznic oraz pranie. Taki plan bardzo przypadł mi do gustu. Wieczór spędziłam sama na biwaku, o dziwo nie było innych chętnych.
Niestety nie była to najspokojniejsza noc, bo nad ranem lis wykradł mi śmieci i zaczął wylizywać opakowanie po ziemniakach. Powiesiłam jedzenie, bo widziałam go wieczorem, ale nie sądziłam że wejdzie do wiaty wykraść śmieci. Prędko wyskoczyłam, przegoniłam lisa i odebrałam śmieci, po czym zamknęłam je w toalecie, skąd już nie mógł ich wykraść. Niestety takie przypadki to wina turystów, którzy dokarmiają dzikie zwierzęta. Cierpią one na tym bardzo i szybko zapadają na choroby.
Choć ranek był słoneczny prędko nadeszła znad morza gęsta mgła i zrobiło się szaro. Odczekałam aż pora będzie przyzwoita i pomaszerowałam pod wskazany adres. Tam już na mnie czekano. Po pierwsze podpięłam się do prądu. Potem wskoczyłam pod prysznic zrzuciwszy z siebie ubranie, które od razu trafiło do pralki. Potem przystąpiliśmy do śniadania: rodzice Christine, ona sama i jej mały siostrzeniec, zapalony ornitolog. Babcia zrobiła mu indiański pióropusz z piór mew znalezionych na plaży.
Po takim początku dnia musiało być dobrze. Miałam długi dystans do pokonania, ale byłam tak ucieszona, że nogi same niosły. A plaża była najszybszą plażą, z jaką kiedykolwiek miałam do czynienia. Była idealnie płaska i doskonale twarda. Mgła wisiała nadal, zamieniła się w lekką mżawkę. Wiał wiatr, jak zwykle. Na całej długości plaży stały auta. Widać było ślady opon - tutaj zaczynał się jezdny odcinek. Dalej na północ plaże były szerokie i twarde podczas odpływu. Słyszałam już o tym zjawisku jeżdżenia autami po piasku, ale dopiero teraz przekonałam się, że to rzeczywistość. Niektórzy mieli jeszcze dodatkowe rozrywki, jak puszczanie fantazyjnych latawców.
Skonstruowano nawet mosty dla samochodów nad strumieniami wpadającymi do morza. Strumień zabezpieczono hałdami zwalonego piasku, żeby auta go nie rozjeżdżały.
W Løkken zeszłam z plaży na szlak pieszy, wiodący lądem. Był to oczywiście Nordsøstien. Miał bardzo fajny przebieg trawiastym klifem, jednak potem znów skusiła mnie złota plaża, szczególnie że potrzebowałam wyrysować na piasku 900 km.
Klif był najeżony bunkrami, które tak jak w Gdyni osuwały się powoli do morza. Drążyły go też brzegówki.
Jaka szkoda, że żaden biwak nie był nad morzem. A przecież mógłby być, na odcinku gdzie auta nie mogą dojechać na klif. To byłoby coś. Ale niestety jedyny biwak na jaki mogłam się wyrobić był w głębi lądu, w bardzo małym lasku. Według mapy był blisko drogi, ale parking nie był bezpośrednio przy wiatach. Nie było rowerzystów, tylko turyści samochodowi i motocykliści. Ale szczęśliwym zbiegiem okoliczności wiata była wolna.
Zasmakowałam bardzo w serku wiejskim, szkoda że był taki ciężki... Ogórki też nie były lekkie, ale smakowały latem.
Szłam chwilę asfaltem, zanim nie pojawiła się możliwość wejścia na ścieżkę. Zwiedziłam ruiny kościoła, na których teraz pasły się owce.
Idąc ku morzu zauważyłam dziwny nalot na liściach. Myślałam, że to jakaś choroba grzybowa, ale kiedy się przyjrzałam, okazało się, że liście pokrywa warstwa piasku. Ostatnie silne wiatry przygnały piach z wydm aż tutaj. A były to wydmy nie byle jakie! Kiedy wyszłam z lasu moim oczom ukazała się wyspa ogromna jak na Saharze. Wydma ruchoma, stąd taka ilość wywianego piasku.
Wśród wydm znajdowała się słynna latarnia morska, która została jakiś czas temu przeniesiona. Kiedyś stała bliżej morza, ale była bliska zawalenia, kiedy morze zaczęło zagarniać ląd, na którym stała. Latarnia jest udostępniona do zwiedzania bez żadnych opłat. Zdecydowanie opłaca się wejść!
Zwiedzających latarnię było mnóstwo, słyszałam też i polski język wśród turystów. Wydmy przecinało wiele ścieżek, aż trudno było się odnaleźć. Poszłam tak, żeby trafić bliżej klifu. Dalej był też cmentarz. Kościół musiał zostać zmyty przez morze.
Dalej plaża była już węższa i nie wszędzie dało się wjechać, więc znowu był spokój. Przez jakiś czas nawet pieszo nie dało się iść i wędrowałam w związku z tym lądowym szlakiem.
Jak tylko się dało, wróciłam na plażę. Zaczynał się odpływ i morze się cofało, odsłaniając laguny. Pogoda była przepiękna, niebo idealnie błękitne, temperatura w sam raz. Nie było tu już oficjalnej drogi dla aut, ale i tak czasem się pojawiały. Im dalej szłam tym rzadziej, wreszcie w ogóle przestały nadjeżdżać. Aż zobaczyłam samochód zakopany w piasku. Stał na skraju estuarium. Teraz zbliżał się już przypływ i woda zbliżała się do pojazdu. Kierowca musiał być pozbawiony rozumu, myśląc że przejedzie przez rzekę, i to jeszcze podczas przypływu. Mężczyzna i chłopiec próbowali kopać w mokrym piasku, tak że pojawiła się pod kołami kałuża. A woda się zbliżała... Najbliższy zjazd na plażę był 10 km wcześniej, nie było więc szans żeby przed przypływem ktoś ich stamtąd wyciągnął. Auto z pewnością zalała woda. Może by coś pomogło podłożenie gałęzi pod koła, gdyby właściciel pofatygował się do lasu. Ale kopał w wodzie... Szkoda mi było zanieczyszczenia, jakie pewnie spowodowało to auto, kiedy benzyna dostała się do wody. Kawałek dalej spotkałam jeszcze dwóch baranów, motocyklistów, którzy przejechawszy mostek dla pieszych zaryli się w wydmy i próbowali jechać ścieżką. Niestety im udało się wydostać - a szkoda, chciałabym widzieć jak dostają mandaty. Mostek był już mocno zagłębiony w piasku przez takich idiotów.
Zamiast plażą poszłam teraz lądem. Na ścieżce przy parkingu rozkraczył się fotograf. Miał milion miejsc do wyboru żeby rozstawić lampę, ale postawił ją dokładnie na ścieżce. Kolejny głąb... A szlak był uczęszczany. Prowadził do niezłego miejsca biwakowego. Ale i tam już królowały chamskie obyczaje. Rodzina zamiast zostawić auto przy drodze jeździła po trawniku chcąc zaparkować przy samej wiacie. A mieliby do przejścia 20 metrów!
Z zapasem wody z biwaku wróciłam na plażę. Po jakimś czasie zwęziła się, wody przypływu muskały wielkie głazy wymyte z klifu. Bardzo mi się podobało oglądanie osadów polodowcowych, ładnie ułożonych warstwami. Znad klifu wystawała jeszcze jedna latarnia morska, ale była daleko na brzegu i płatna.
Wieczorem odwiedziłam ostatni sklep na szlaku w miejscowości Hirtshals. Było to spore miasteczko z ratuszem, zaprojektowanym przez szwedzkiego architekta. Musiałam wejść do dwóch sklepów, bo turyści już wszystko powykupywali i trudno było nawet kupić chleb. Wodę znalazłam na cmentarzu.
Plecak był ciężki i trudno mi się szło. Słońce zaszło i zapowiadała się zimna noc pod gołym, pozbawionym chmur niebie. Tym razem szykowałam się na biwak, na którym nie było żadnej wiaty. Ale może za to nie będzie ludzi? Oczywiście byli, niemieccy rowerzyści. Bardzo mili zresztą. Rozbili już namiot kiedy przyszłam. Byli bardzo zdzwieni, kiedy rozbiłam swój wśród drzew. Zrobiłam tak oczywiście dlatego, że chciałam żeby było ciepło i sucho. Po ciemku nadjechał jeszcze jeden rowerzysta i rozbił mały tunelowy namiot. Mnie zobaczył dopiero rano, tak dobrze się schowałam.
Kilka kilometrów dalej był kolejny biwak, tym razem z niezłą wiatą, ale wieczorem nie dałabym rady tam dojść. Mogłoby zresztą zabraknąć dla mnie miejsca. Kiedy tam doszłam, jeszcze trwało śniadanie.
To jak z tymi końmi, wolno czy nie wolno?
Szlak pieszy czasem szedł wspólnie a rowerowym, a czasem osobno. Rowerowy był wyspany wygodnym żwirkiem. Miał też fajny mostek na rzece. Za mostkiem skręciłam na plażę, zeszłam z niskiego klifu.
Postanowiłam zjeść drugie śniadanie na plaży, zanim zaczną się tłumy. Rozłożyłam się na zwalonym drzewie, wyjęłam wiktuały. Wtedy przyjechało auto. Już mi się od razu nie podobało, że zaparkowało tak blisko, ale trudno, plaża jest dla wszystkich. Z auta wysiadł starszy facet. Kiedy spojrzałam po raz drugi był już goły. No też coś... No ale trudno, plaża jest dla wszystkich. Patrzyłam sobie w spokoju na morze i chrupałam chipsy. Facet położył się na kocu i był spokój. Ale niebawem wstał i zaczął się przechadzać, tuż przed moimi oczami. Przeszły trzy panie, które zagadnął, z marnym skutkiem. Przeszłam do kolejnego dania, kiedy podszedł do mnie i zapytał czy dużo wędruję, machając mi swoim przyrodzeniem tuż przed nosem. To już była przesada. Niech sobie leży goły gdzie chce i niech sobie spaceruje, ale żeby mi tak bezceremonialnie pakować się z genitaliami do drugiego śniadania?! Spojrzałam bardzo wymownie znad okularów przeciwsłonecznych, wysoko unosząc brwi. "Jak widać". Wreszcie speszył się i odszedł. Ubrał się i zaraz odjechał. Ale mnie się już na cały dzień odechciało plażowania. Nie przeszkadzają mi wcale nudyści, to przecież fajne, że można się na plaży czuć swobodnie. Na duńskich plażach zdarzało się ich sporo, ale nudysta, a ekshibicjonista to nie to samo. Nudystki topless i starsze pary zażywające nago kąpieli, wszystko spoko. Ale na dystans. Jak ktoś chciał patrzył, nie chciał, to nie patrzył - zupełnie co innego.
Na dalszym odcinku było więcej aut i cała masa kajaków - zdecydowanie rozsądniejsza rozrywka dla starszych mężczyzn.
Zaczęłam dokładnie liczyć kilometry i wyszło mi, że zabraknie mi odrobinę do 1000 km jeśli będę iść tylko prosto plażą. A chciałam żeby wędrówka przez Danię to był długi dystans, więc potrzebowałam tego równego 1000 km. Postanowiłam więc pozwiedzać trochę więcej i iść dłuższą drogą, ścieżkami przyrodniczymi. Zaczęłam od takiej która prowadziła nad jeziorka w lesie, a potem poszłam popatrzeć na zabytkowy młyn.
Za młynem wróciłam na plażę i cóż to było za popołudnie! Znów nikogo nie było, tylko woda, piasek i skrzeczące mewy. Plaża była niezwykle szeroka, ale bardzo mokra, więc auta nie mogły wjechać. Cudownie!
Jeszcze raz zaliczyłam dłuższy wariant lądowy, ale to była ciężka przeprawa. Ścieżka była wąska, trawy i wrzosy drapały w nogi, a w podłożu był grząski piasek i szłam bardzo wolno. Odwrót w kierunku plaży był przez strome wydmy.
Przy zejściu do plaży miała być toaleta, ale niestety była zamknięta na głucho. W ten sposób zostałam bez wody. W tym miejscu jednak znów było dużo plażowiczów i kilka aut. Wybrałam odpowiednich ludzi, takich bardziej zamożnych, którzy wcinali ostrygi i popijali winem, i zapytałam ich czy czasem nie mają wody, którą mogliby się podzielić. Strzał był w dziesiątkę, woda była w koszyku. Przelałam sobie do butelki. Woda była bąbelkowa i jakaś smakowa. Podziękowałam i nie nadużywałam cierpliwości darczyńców. Życzyłam miłego wieczoru. Był to mój ostatni wieczór na szlaku i naprawdę był miły. Oddaliłam się od plażowiczów i miałam już plażę tylko dla siebie. Zachodzące słońce też.
Tym razem jeszcze bardziej żałowałam, że nie biwakuję przy plaży patrząc na ten spektakl. W pobliżu były dwa biwaki, jeden nawet bliżej morza, ale musiałam iść na dalszy dlatego, że tamten miał dostęp do wody. Dotarłam o zmroku. Kran był włączony. Żaden namiot nie był rozbity i nic dziwnego, od biegnącej obok szosy dochodził łomot przejeżdżających samochodów. Istnieją na pewno milsze miejscówki... Ale spało mi się tam dobrze. Zignorowałam łysą polanę i rozbiłam się pod drzewami, unikając kondensacji.
Ostatnie śniadanie na szlaku! Oczywiście już było mi żal, a to dopiero początek...
Do celu pozostało już niewiele, ale nadal brakowało kilku kilometrów do 1000. Zdecydowałam się na kolejną ścieżkę przyrodniczą, która dodała mi 6 km. To już był bezpieczny, w pełni zadowalający dystans. Ścieżka była średnia. Zobaczyłam fragment spalonego lasu i doszłam do wybrzeża Cieśniny Kattegat przecinając cały półwysep. Ale nie zeszłam na plażę, bo cieśninę chciałam dopiero zobaczyć na sam koniec wędrówki.
Za to drugie śniadanie zjadłam w bardzo fajnym miejscu, przy stole piknikowym pod drzewami. Nadal niełatwo było o cieniste miejsca, ale tym razem się udało. Zajrzałam jeszcze do kościoła, już nieczynnego, na wydmach. Pozostała z niego tylko wieża. Z wydmowych wzniesień roztaczała się piękna panorama.
W Højen nabrałam wody w toalecie i zeszłam na plażę. Myślałam, że już do końca będą szerokie złote plaże, a tymczasem tutaj było pełno kamieni i szło się wprost okropnie. Były tylko łaty piasku...
Na szczęście to nie trwało długo. Znów zrobiło się wygodnie, a tymczasem szłam z oczami w telefonie żeby nie przegapić właściwego miejsca - na 999,2 kilometrze był północny kraniec Danii. To byłby koniec mojej wędrówki, gdyby Duńczycy nie uważali za koniec swojego kraju końca mierzei na Skagen Odde. Cypel Granen, choć zaokrąglony, wygięty, i znajdujący się nieco dalej na południe symbolicznie rozdziela wody Morza Północnego i Cieśniny Kattegat. Wzięłam kamień będący tym najdalej wysuniętym na północ punktem i dodałam jeszcze trochę dystansu. Tak że ostatecznie wyszło mi 1002 km (1002,5 km, ale zaokrągliłam w dół ze względu na trudne do zmierzenia dystanse plażowe).
Zrobienie sobie zdjęcia finiszowego na Skagen Odde było prawie że niemożliwe, ciągle ktoś był za mną. To był najmniej kameralny finisz w mojej karierze.
Tak też się złożyło, że to tutaj wyszło mi sumaryczne 49 000 km w nogach. W ramach uczczenia sukcesu poszłam się wykąpać. Wykąpałam się solidnie. Najtrudniej było się przebrać przy ludziach, ale dałam radę. Weszłam do morza po stronie Morza Północnego i przepłynęłam na stronę Cieśniny Kattegatt. Woda była płytka i musiałam przemieszczać się trochę rękami po dnie... Ale woda była wyśmienita i to była cudowna kąpiel.
Po kąpieli musiałam się spakować i powędrować w kierunku parkingu. Ale dla turystów było jeszcze za wcześnie, choć dla mnie późno. Nikt nie jechał, więc poszłam pieszo dalej mając nadzieję, że jak ktoś zobaczy mnie idącą to na pewno zabierze. I tak się stało. Na wysokości latarni morskiej zamachałam i zatrzymała się bardzo miła kobieta, Niemka która przeprowadziła się z rodziną do Danii, bo nie odpowiadał im niemiecki system nauczania.
Odkryłam w międzyczasie, że jest jeszcze jedno miejsce biwakowe, w pobliżu ścieżki przyrodniczej którą szłam rano. Miało wodę i wiaty, a do głównej drogi było na tyle daleko, że była gwarancja że nie podjadą auta i jednocześnie na tyle blisko, że mogłam bez problemu podejść i rano wrócić łapać stopa do cywilizacji. Kiedy przyszłam nikogo jeszcze nie było. Zajęłam miejsce pod wiatą, nabrałam wody i wtedy zaczęli się zjeżdżać rowerzyści. Jedna para zajęła drugą wiatę z psem, a kilkoro innych rozbiło namioty nieco dalej. Wieczorem patrzyłam jak rozpalają ognisko. Miałam na kolację ulubioną potrawę, ziemniaki z wędzoną rybą i śmietaną, a na deser znakomitą ciemną czekoladę z lukrecją, specjalnie w ramach świętowania zakończenia wyprawy.
Spałam długo, byłam usatysfakcjonowana, a jednocześnie tak jak zwykle mocno odczuwałam, że to już koniec przygody. Smutna sprawa. No cóż. Spakowałam się koło 11 rano i poszłam łapać stopa. Zatrzymała się starsza para, która podwiozła mnie na dworzec kolejowy w Ålbæk, skąd odjeżdżał osobowy pociąg do Fredrikshavn. Odjeżdżał zaraz. Nie zdążyłam kupić biletu. Zaczęłam proces zakupowy w telefonie, ale nie dało się go dokończyć, bo do odjazdu pozostało mniej niż 5 minut. Musiałam iść na drugi peron i nie mogłam już iść do automatu. Sądziłam, że jakoś wytłumaczę się konduktorowi i kupię bilet w pociągu, ale konduktora nie było, tylko informacja o potencjalnych mandatach, ale ponieważ nie było żadnej kontroli, a Fredrikshavn było niedaleko jazda na gapę mi się upiekła.
Planowałam popłynąć z Fredrikshavn promem do Göteborga i stamtąd dojechać do Malmö pociągiem. Peter miał mnie odebrać z dworca. Okazało się, że promów wcale nie ma wiele, ale akurat ma być o 13. Prędko poszłam jeszcze do supermarketu kupić kilka duńskich przysmaków, po czym pobiegłam na terminal promowy. Pani w kasie powiedziała, że bilety dla pieszych jeszcze są i poradziła, żebym jednak kupiła przez internet, to będzie taniej. Było taniej i spokojnie zdążyłam. Na promie można było wygodnie usiąść przy stoliku. Przepakowałam się, zjadłam lunch, pooglądałam coś na wifi i niebawem dopłynęliśmy. Z przystani jeszcze był kawał do dworca kolejowego i na dodatek miasto było w remoncie. A jakoś nigdy nie byłam w Göteborgu. Kupiłam bilet na pociąg i zaraz się okazało, że będzie zastępczy autobus, tylko nie wiadomo skąd... Musiałam popytać. Na szczęście zdążyłam. Objazd był w ramach tego wielkiego remontu miasta. Za miastem można się było przemieścić do pociągu.
Już bez kolejnych problemów dojechałam do Malmö. Peter czekał. Jeszcze tego wieczora poszłam zrobić ogromne zakupy szwedzkich dóbr, z których część miała być moim prowiantem na wędrówkę na Grenlandii, którą w międzyczasie wymyśliłam. Następnego dnia pojechałam pociągiem przez most do Kopenhagi, bo potrzebowałam kupić kilka map w znakomitym sklepie z mapami. Akurat go zamykano i była promocja na wszystko, z której po prostu musiałam skorzystać. W ten sposób, razem z zapasem wody na prom, waga mojego całego bagażu wyniosła 56 kg! Peter odwiózł mnie kolejnego dnia na prom do Ystad i pomógł się z tym wszystkim wtaszczyć do terminalu. Jakimś cudem byłam w stanie się z tym wszystkim przemieszczać, choć bagaż ważył prawie tyle co ja sama. Na plecak Miałam ponad 30 kg w plecaku (Triple Crown nadal był przy tej wadze wygodny, problem stanowiła tylko sama waga), resztę niosłam w dwóch torbach z Ikei pożyczonych przez Petera. Największym wyzwaniem było przeniesienie bagażu z terminalu w Świnoujściu na peron, z którego jechałam pociągiem do Szczecina. W Szczecinie czekała już na mnie Kasia Nizinkiewicz i pomogła wytaszczyć się z tym wszystkim do siebie i potem znów na pociąg. Także w Cieszynie i Goleszowie ktoś mi pomógł, więc podróż zakończyła się pełnym powodzeniem i brakiem kontuzji, a ja się czułam bardzo dumna z siebie, że nie tylko potrafię dużo chodzić, ale także dużo nieść :-)
